پذیرش توبه، بدون شرط...

توجّه‌ به‌ این‌ نکته‌ مهم‌ّ است‌ که‌ از نظر قرآن‌ کریم،‌ بلکه‌ از نظر عقل‌، پذیرش توبه از سوی پروردگار متعال‌ هیچ‌ شرطی‌ ندارد و به‌ صرف‌ پیدا شدن‌ حالت‌ درونی‌ پشیمانی‌ از گناه‌، توبه‌ پذیرفته می‌شود. امّا باید دانست‌ که‌ لازمه پشیمانی‌، تصمیم‌ بر ترک‌ گناه‌ و عمل‌ بر طبق‌ دستورات‌ الهی‌ است‌؛ زیرا اگر کسی‌ تصمیم‌ بر ترک‌ گناه‌ نداشت‌ و یا بر اساس‌ فرمان‌ الهی‌ عمل‌ نکرد، در حقیقت‌ نسبت به گناه خود‌ پشیمان‌ نشده‌ است‌.

اگر کسی به راستی توبه کند، یعنی توبه او با ترک گناه همراه باشد، به یقین بداند که خداوند گناهان او را می‌آمرزد و بالاتر اینکه سیّئات و بدی های او به حسنات و نیکی‌ها مبدّل خواهد شد. چنانچه می فرماید:

>
إِلاَّ مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ عَمَلاً صالِحاً فَأُوْلئِکَ یُبَدِّلُ اللَّهُ سَیِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ<[1]

هنگامی که خداوند رحمان و رحیم توبه بنده خویش را می‌پذیرد، پرونده سیاه و پر از گناه او را به پرونده درخشانی تبدیل می‌کند که در صفحه اول آن توبه نمایان است و درخشندگی دارد.

حال‌ ممکن‌ است‌ این سؤال حاصل شود که چگونه‌ در آیاتی از قرآن کریم، شرایطی‌ برای‌ توبه‌ ذکر شده‌ است‌؟ مثلاً در آیات 17 و 18 سوره نساء، چهار شرط برای پذیرش توبه از سوی حق‌تعالی بیان شده است.

>
إنَّمَا التَّوبَةُ عَلَی‌ اللهِ لِلَّذین‌َ یَعْمَلُون‌َ السُّوءَ بِجَهالَةٍ ثُم‌َّ یَتُوبُون‌َ مِن‌ْ قَریب‌ٍ [...] وَ لَیْسَتِ‌ التَّوبَةُ لِلَّذین‌َ یَعْمَلُون‌َ السَّیِّئاتِ‌ حَتّی‌ إذَا حَضَرَ اَحَدَهُم‌ُ الْمَوت‌ُ قَال‌َ إِنّی‌ تُبْت‌ُ الآن‌َ وَ لاَ الَّذین‌َ یَمُوتُون‌َ وَ هُم‌ْ کُفّارٌ<[2]

در حقیقت، (پذیرش) توبه که (طبق وعده الهى) بر عهده خداوند است، براى کسانى است که کار زشت را از روى نادانى انجام مى‏دهند، سپس به زودى (پیش از معاینه مرگ) توبه مى‏کنند [...] و براى کسانى که همواره گناهان را مرتکب مى‏شوند تا چون مرگ یکى از آنان فرا رسد (یقین به مرگ پیدا کند یا حواس ظاهرشان آثار عالم برزخ را درک نماید) گوید: من الآن توبه کردم و نیز براى آنان که در حال کفر مى‏میرند (پذیرش) توبه نیست.

 

همانگونه‌ که‌ در ظاهر این‌ دو آیه شریفه‌ ملاحظه‌ می‌شود، چهار شرط‌ برای‌ توبه‌ تعیین‌ شده‌ است‌:

1)
گناه‌ از روی‌ جهالت‌ و به‌ خاطر نادانی‌ باشد. (نه‌ از روی‌ علم‌ و عمد)

2)
توبه‌ را تأخیر نیندازد.

3)
توبه‌ قبل‌ از دیدن‌ مرگ‌ باشد.

4)
توبه‌ بعد از مرگ‌ نباشد.

پاسخ‌ این‌ سئوال‌ آن‌ است‌ که‌: آنچه‌ در ظاهر این‌ دو آیه شریفه‌ ملاحظه‌ می‌شود، نیازمند توضیح‌ و تفسیر است‌ و این‌ دو آیه شریفه‌ نکات‌ دیگری‌ را در بر دارد؛ زیرا ظاهر این‌ دو آیه‌ علاوه‌ بر اینکه‌ خلاف‌ عقل‌ است‌، خلاف‌  و خلاف‌ سیره آنان‌ در برخورد با گناهکاران‌ نیز هست‌. نکات‌(روایات‌ اهل‌‌بیت‌ مهمّی‌ که‌ در توضیح‌ و تفسیر این‌ دو آیه شریفه‌ وجود دارد از این‌ قرار است‌:

الف‌) گاهی‌، گناه‌ در اثر طغیان‌ یکی‌ از غرایز است‌ و در نتیجه‌، تسلّط‌ هوا و هوس‌ و طغیان‌ غریزه‌ یا صفت‌ رذیله‌ موجب‌ می‌شود که‌ انسان،‌ «معرفت‌» خود را تقریباً از دست‌ بدهد. قرآن‌ شریف‌ این‌ حالت‌ را «جهالت‌» نامیده‌ است‌ و معلوم‌ است‌ که‌ توبه‌ از این‌ نوع‌ گناه‌ پذیرفته‌ است‌، امّا اگر ارتکاب‌ گناه‌ در اثر عناد و لجاج‌ و از روی‌ طغیانگری‌ و انکار و دشمنی‌ با حق‌ّ و حقیقت‌ باشد، طبیعی‌ است‌ که‌ چنین‌ گناهی‌، زمینه‌ ساز عدم‌ آمرزش‌ الهی‌ می‌شود، گناهی‌ که‌ از روی‌ لجاجت‌ و دشمنی‌ با حق انجام‌ می‌پذیرد، حکایت‌ از کفر می‌کند و کسی که با خداوند لجاجت ورزد و در مقابل حق ایستادگی کند،‌ موفّق‌ به‌ توبه نخواهد شد؛ زیرا وقتی حالت‌ عناد و لجاج‌ در وجود کسی مسلط شود، مانع‌ از آن‌ است‌ که‌ از کرده خود پشیمان‌ گردد. و بدون پشیمانی نیز توبه محقق نمی‌شود. بنابراین‌، اینکه‌ قرآن‌ شریف‌ «جهالت‌» را در توبه‌، شرط‌ فرموده‌ است‌، حکایت‌ از یک‌ نکته اخلاقی‌ دارد و آن‌ عبارت‌ است‌ از اینکه‌ اگر گناه‌ و نافرمانی‌ از سر عناد و لجاج‌ صورت‌ گرفت‌، توبه از آن‌ ممکن‌ نیست‌ و در حقیقت‌ چنین‌ گناهکاری‌ از روی‌ علم‌ و آگاهی‌ به‌ سوی‌ جهنّم‌ حرکت‌ می‌نماید.

ب‌) گاهی‌، حالت‌ تلاطم‌ و پشیمانی‌ از گناه‌ در درون‌ انسان‌ هست‌ و به‌ مجرّد ارتکاب‌ گناه‌، همین‌ حالت‌ او را وادار به‌ توبه‌ می‌کند، امّا گاهی‌ این‌ حالت‌ وجود ندارد، بلکه‌ «تَسویف‌» در توبه،‌ یعنی‌ به‌ آینده‌ واگذار کردن‌ و بی اعتنایی‌ به‌ گناه‌ و فراموشی‌ آن‌، جای‌ پشیمانی‌ را می‌گیرد. در چنین‌ وضعی‌ معلوم‌ است‌ که‌ این‌ انسان‌، خود را گناهکار نمی‌داند تا توبه‌ کند. پس‌ اینکه‌ قرآن‌ شریف‌ «فوریّت‌» و «عدم‌ تأخیر» را در توبه‌، شرط‌ دانسته‌ است‌، باز هم‌ حاوی‌ یک‌ نکته اخلاقی‌ است‌ و آن‌ اینکه‌ بی‌ اعتنایی‌ به‌ گناه‌ موجب‌ عادت‌ انسان‌ به‌ گناه‌ می‌شود و در اثر عادت‌، اُبّهت‌ گناه‌ از دل‌ می‌رود و در نتیجه‌ گناه‌ از ضمیر آگاه‌ انسان‌ به‌ ضمیر ناآگاه‌ وی‌ منتقل‌ شده‌ و موجب‌ می‌گردد تا انسان‌ خود را، گناهکار نداند و در این‌ صورت‌ طبیعی‌ است که‌ توبه‌ هم‌ نمی‌کند. چنین حالتی بسیار خطرناک است و انسان را در سراشیبی گناه و معصیت می‌اندازد وقتی گناه عادت انسان شود و گناه او تکرار شود و بدان اصرار ورزد، مثل اتومبیل ترمز بریده‌ای می‌شود که با سرعت به اعماق دره در حال سقوط است و هیچ عاملی نمی‌تواند مانع حرکت آن شود یا لااقل از سرعت آن بکاهد. و بدتر و خطرناک‌تر از این حالت، هنگامی است که انسان گناه و معصیت خود را توجیه کند و قبح و زشتی گناه را نبیند. اگر چنین شد، نفس لوّامه به نفس محصنه تبدیل می‌شود و به جای ملامت گناهکار از ارتکاب گناه، او را تشویق می‌کند و معصیت و اعمال ناپسند را در نظر وی نیکو جلوه می‌دهد چنانکه قرآن می‌فرماید:

>
قُلْ هَلْ نُنَبِّئُکُمْ بِالْأَخْسَرینَ أَعْمالا، الَّذینَ ضَلَّ سَعْیُهُمْ فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا وَ هُمْ یَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ یُحْسِنُونَ صُنْعا<[3]

بسیار واضح است که چنین انسانی به فکر توبه هم نمی‌افتد زیرا تصور می‌کند اعمال و رفتارش، بهترین نوع اعمال است و پشیمانی در وجود  او جایگاهی نخواهد داشت. و منظور قرآن کریم از شرط دوم این است که اگر توبه را به تأخیر اندازد، گرفتار گناه روی گناه می‌شود و پس از آن گناه خود را توجیه می‌کند و اصلاً توبه نمی‌کند که توبه او پذیرفته شود.

در این مجال جای دارد تذکر و توصیه همیشگی را تکرار کنیم که: مراقب باشید گناه نکنید و اگر گناهی مرتکب شدید، فوراً توبه نمایید و اجازه ندهید گناه شما تکرار شود که گرفتار عادت به گناه و پس از آن توجیه گناه می‌شوید و این امر بدبختی فراوانی به همراه خواهد داشت.

ج‌) گاه‌ انسان‌ پس‌ از ارتکاب‌ گناه‌ به‌ دلیل‌ برخوردار بودن‌ از ایمان‌، پشیمان‌ می‌شود و از روی‌ ایمان‌ به‌ خداوند و دستورات‌ او، خجالت‌ زده‌ شده‌ و از خدای‌ متعال‌ عذر خواهی‌ می‌کند ولی‌ گاه‌ پشیمان‌ می‌شود، امّا نه‌ در اثر ایمان‌، بلکه‌ به‌ دلیل‌ کیفری‌ که‌ در مقابل‌ خود می‌بیند، نظیر مجرمی‌ که‌ چوبه دار را در مقابل‌ خود می‌بیند و از کرده خود پشیمان‌ می‌شود، امّا ندامت‌ او از سر ترس‌ از کیفر است‌ و نه‌ به‌ دلیل‌ آنکه‌ عمل‌ خود را زشت‌ و ناپسند می‌داند و به‌ تعبیر قرآن‌ شریف‌ چنین‌ کسی‌ اگر رها شود، باز همان‌ است‌ که‌ قبلاً بود:

>
حَتَّی إِذا جاءَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قالَ رَبِّ ارْجِعُونِ، لَعَلِّی أَعْمَلُ صالِحاً فیما تَرَکْتُ کَلاَّ إِنَّها کَلِمَةٌ هُوَ قائِلُها وَ مِنْ وَرائِهِمْ بَرْزَخٌ إِلى‏ یَوْمِ یُبْعَثُون<[4]

(
آنها در شرک و کفر به سر مى‏برند) تا آنگاه که مرگ یکى از آنان فرا رسد (در قبضه فرشتگان به خداوند) گوید: پروردگارا، مرا بازگردانید، شاید عمل صالحى در آنچه (در دنیا) واگذاشته‏ام (از ایام عمر و اموال دنیا) انجام دهم. چنین نیست، آن سخنى است که او گوینده آن است (ولى تحقّق نمى‏پذیرد)، و پیش روى آنها (عالم) برزخ است تا روزى که برانگیخته شوند.

می‌گوید پروردگارا مرا بازگردان‌، شاید در آنچه‌ ترک‌ کردم‌ عمل‌ صالحی‌ انجام‌ دهم‌، چنین‌ نیست‌.

و توبه هنگام‌ مرگ‌ غالباً از قسم‌ دوّم‌ است،‌ بنابراین‌ اگر قرآن‌ شریف‌ در توبه‌، شرط‌ فرموده‌ است‌ که‌ قبل‌ از مرگ‌ باشد و نه‌ به‌ هنگام‌ دیدن‌ مرگ‌، مثل‌ دو شرط‌ پیشین‌، حاکی‌ از یک‌ نکته اخلاقی‌ است‌ و آن‌ اینکه‌ غالباً پشیمانی‌ در هنگام‌ فرا رسیدن‌ مرگ‌، توبه از روی‌ ایمان‌ نیست‌ بلکه‌ به‌ دلیل‌ ترس‌ و اضطراب‌ و ناراحتی‌ از کیفر گناه‌ است‌ و اگر آن‌ کیفر، در کار نبود، آن‌ شخص‌ هم‌ از کرده خود پشیمان‌ نبود.

د) و امّا آنچه‌ گفته‌ شده‌ که‌ آیات‌ شریفه 17 و 18 سوره نساء، در توبه‌ شرط‌ کرده‌ است‌ که‌ بعد از مرگ‌ نباشد، در این‌ خصوص‌ نیز باید به طور کلّی بگوییم‌ که‌ کافران‌ و مشرکان‌، زمینه برای‌ عفو و مغفرت‌ و شفاعت‌ و نجات‌ ندارند:

>
إِن‌َّ اللهَ لایَغْفرُ اَن‌ْ یُشْرَک‌َ بِهِ‌ وَ یَغْفرُ مادُون‌َ ذلک‌َ لِمَن‌ْ یَشاءُ<[5]

بى‏تردید خداوند این (گناه) را که براى او شریک قرار داده شود نمى‏آمرزد و غیر آن (یا گناهان فروتر از آن) را براى هر کس که بخواهد (بدون توبه) مى‏آمرزد.

بنابراین‌ در روز قیامت‌ گرچه‌ عفو و مغفرت‌ و شفاعت،‌ زمینه‌ساز برای‌ نجات‌ است‌، ولی‌ برای‌ مؤمن‌ نه‌ برای‌ کافر؛ زیرا کافر زمینه‌ای‌ برای‌ نجات‌ ندارد:

>
إنَّکُم‌ْ وَ مَا تَعْبُدُون‌َ مِن‌ْ دُونِ‌ الله حَصَب‌ُ جَهَنَّم‌َ<[6]

(
در آن روز به کفّار خطاب شود) همانا شما و آنچه به جاى خدا (از بت‏ها و تمثال‏ها و ستارگان) مى‏پرستید هیزم جهنّمید.

از آنچه‌ بیان شده این نتیجه حاصل می‌شود که‌ توبه،‌ یعنی حالت پشیمانی و تلاطم‌ درونی‌، هیچ‌ شرطی‌ ندارد و اگر در قرآن‌ کریم‌ و بعضی‌ روایات‌ از «تصمیم‌ بر ترک‌» و «استغفار» و یا «اصلاح‌ نفس‌» سخن‌ به‌ میان‌ آمده‌ است‌، لازمه همان‌ تلاطم‌ درونی‌ و پشیمانی‌ از گناه‌ است‌. به عبارت روشن‌تر معنی‌ ندارد کسی‌ به‌ راستی‌ از گناه‌ پشیمان‌ باشد، امّا تصمیم‌ بر ترک‌ نداشته‌ باشد و استغفار نکند و به‌ اصلاح‌ نفس‌ خویش‌ نپردازد. و اگر چنین حالتی به صورت حقیقی برای کسی پدید آمد، قطعاً توبه او محقق شده است و پذیرفته خواهد شد.


------------------------------
پاورقی

[1].
فرقان / 70؛ ر.ک: طه / 82، فرقان / 71، قصص / 67

2.
نساء / 18 ـ 17

3.
کهف / 104-103

4.
مؤمنون‌ / 100 ـ 99

5.
نساء / 48

6.
انبیاء / 98

 




چهل نکته خواندنی درباره حرم امام رضا(ع)

 

نکاتی تاریخی، فرهنگی و معماری حرم امام هشتم

 

نکته1

در سال 203 و به قولى 202 هجرى قمرى که حضرت رضا علیه السلام در طوس به شهادت رسیدند بدن مطهر آن امام همام را در باغ حمید بن قحطبه و در کنار قبر هارون خلیفه عباسى به خاک سپردند و نخستین بناى حرم مطهر همان بقعه هارون الرشید است که بعدها حرم را روى دیوارهاى قدیمى آن بنا نهادند و از آن به بعد طوس به مشهد الرضا تغییر نام یافت.

 

 نکته2

در سال 400 هجرى قمرى به دستور سلطان محمود غزنوى بناى بقعه و حرم تجدید بنا و منارهاى بر آن افزوده شد و پس از آن در زمانهاى مختلف اقداماتى به مرور صورت گرفته است .

 

 نکته3

سنگ مرقد نخستین که برای مشخص نمودن مدفن امام بر زمین نصب شده، سنگ بنای ساخت ضریح هم بوده است. آنچه مسلم است تا قرن هشتم هجری قمری ضریحی بر مضجع شریف نصب نبوده است.

 

نکته4

در ابتدا حرم مطهر به صورت بنایی ساده، با مصالح ویژه آن دوران بنا شده بود، چنانکه بقعه مطهر تنها یک در ورودی ساده در پیش روی مبارک داشت و دارای تزئیناتی مختصر به سبک آن زمان بود.

 

 نکته 5

مشهور است که از زمان صفویان گذاشتن ضریح بر مرقد امام مرسوم شده است و برخی احتمال دادند که ساخت ضریح از عصر تیموریان متداول گشته است.

 

نکته6

28 هزار لامپ در حرم امام رضا علیه السلام روشن میباشد، که اکنون علاوه بر 28 هزار شعله برق، شش هزار لوستر نیز در ابعاد مختلف و با قدمتهای طولانی مورد استفاده قرار گرفته است.

 

نکته7

ضریح اول، ضریحی چوبی بوده، با تسمههای فلزی و پوششی از صفحات طلا و نقره. این ضریح در زمان شاه طهماسب صفوی یعنی سال 957 هجری قمری ساخته و بر روی صندوق چوبی مضجع منور نصب میشود. در سال 1311 همزمان با تعویض صندوق به دلیل فرسودگی پایهها ضریح برچیده شده، پوشش طلا و نقره و جواهرات آن از چوبها جدا و به خزانه آستان قدس منتقل میشود.

 

 نکته8

ضریح دوم، ضریحی بوده فولادی مرصع، معروف به ضریح نگین نشان. این ضریح در سال 1160 به دستور شاهرخ فرزند رضا قلی میرزا نوه نادرشاه ساخته و به وقف بر فراز مرقد شریف نصب میشود. ضریح فولادی یا ضریح نگین نشان سقف نداشته، پنجرهها و شبکههای چهار طرف آن دارای گوی و ماسورههایی بوده است که با نگینهای کوچک یاقوت و زمرّد تزیین یافته و تعداد آنها به 2000 بالغ میشده است. به دلیل وضعیت ویژه این ضریح ذیلاً به عین کتیبه آن اشاره میشود. «نیاز رحمت ایزد مستعان، و تراب اقدام زوّار این آستان ملک پاسبان، سبط سلطان نادر شاه الحسینی الموسوی الصفوی، بهادرخان به وقف و نصب این ضریح و قبههای مرصع چهار گوشه ضریح مقدس مبارک موفق گردید. ( سنه 1160قمری) »

 

 نکته9

در زمان تولیت میرزا سعیدخان برای مصون ماندن نذورات داخل ضریح دوم ، شبکه و پوشش طلایی روی ضریح منور قرار میگیرد، و بدین ترتیب سقف آن پوشش مییابد. این ضریح به دلیل وقف دائمی بودن تا قبل از شروع عملیات جایگزینی و نصب اخیر ضریح مطهر جدید یعنی پنجمین ضریح بر مضجع شریف و زیر ضریح پیشین قرار داشت. ضمن عملیات اخیر محل نصب این ضریح تغییر یافت و به قسمت تحتانی حرم مطهر منتقل گردید.

 

نکته10

در عصر پادشاهی فتحعلی شاه قاجار ضریحی فولادی و ساده به ابعاد (3×4) و ارتفاع 2 متر ساخته و روی ضریح نگین نشان (ضریح دوم) نصب میشود که در اصل ضریح سوم محسوب میشود.

 

 نکته11

 

سقف ضریح سوم با چوبهای طلاکوب پوشش داشته و در سمت پایین ضریح در کوچک مرصعی قرار داشته است. به دلیل کوچکی و غیر مناسب بودن این ضریح پس از مدتی برداشته شده و به جای آن ضریح چهارم نصب میگردد. در حال حاضر این ضریح در موزه مرکزی آستان قدس رضوی در معرض تماشای بینندگان قرار دارد.

 

نکته12

ضریح چهارم ضریح ملمع یا ضریح طلا و نقره، معروف به شیر و شکر است، این ضریح در سال 1338 بر روی ضریح نگین نشان یا ضریح دوم نصب میگردد.

 

 نکته13

طراحی ضریح چهارم توسط مرحوم استاد حافظیان انجام یافته و تحت نظارت ایشان کار اجرا و قلمزنی توسط مرحوم استاد هنرمند حاج محمد تقی ذو فن اصفهانی انجام گرفت.

 

نکته14

ضریح چهارم دارای 05/4 متر طول و 06/3 متر عرض و 90/3 ارتفاع و 14دهانه به نشان چهارده معصوم بوده است. اضافه بر بهرهبرداری از طلا و نقره و جواهرات .

 

 نکته 15

پایهها، ستونها، کتیبههای سیمین با نقشهای مختلفی در نهایت مهارت قلمزنی شده بود. بین هر دو زاویه از پنجرههای ضریح مقدس یک صفحه بیضی شکل از طلا، که مجموعاً به هیجده عدد میرسید و هر یک به وزن تقریبی پنجاه مثقال بود احادیثی درباره فضیلت زیارت حضرت رضا علیه السلام به خط حاج شیخ احمد زنجانی معصومی کتیبه نوشته شده است .

 

نکته 16

بر روی هر یک از دهانههای ضریح مقدس، از سمت پیش روی مبارک اسمی از اسمای چهارده معصوم علیهم السلام بر صفحهای فیروزه نشان از طلا و به خط ثلث و به قلم مرحوم حاج شیخ احمد زنجانی معصومی مکتوب بود. در بالای صفحات بیضی شکل، کتیبهای از نقره به طور برجسته، سوره مبارکه هل اتی را به قلم همان کاتب در برداشت.

 

نکته 17

در چهار گوشه ضریح چهار خوشه انگور به عنوان نمادی از نحوه شهادت حضرت قرار داشت. بالای کتیبه سوره مبارکه «یس» و بر لب ضریح چهل و چهار برگ از نقره ملمع بین چهل و چهار گلدان ملمع نصب شده بود که بر روی صفحه مدور و محدب هر یک از آنها اسمی از اسمای حسنی الهی به طور برجسته و به خط ثلث و به رنگ سفید در زمینه لاجوردی مکتوب بود.

 

 نکته 18

پس از گذشت بیش از چهل سال از نصب ضریح پیشین موجباتی همچون فرسودگی، و سست شدن پایهها و ساختار ضریح و ساییدگی پوشش و روکشهای نقرهای و طلایی آن، ساخت و نصب پنجمین ضریح را ضروری مینمود.

 

 نکته 19

به دستور مقام معظم تولیت آستان قدس رضوی حضرت آیة الله واعظ طبسی، از سال 1372 مطالعات و بررسیهای مقدماتی ساخت ضریح آغاز گردید، و به دنبال آن طرحهای متعددی از طرف هنرمندان نامی کشور ارایه شد و نهایتاً توفیق طراحی ضریح نصیب استاد برجسته نگارگری کشور جناب آقای فرشچیان گردید.

 

 نکته20

به منظور ساختن آخرین ضریح نخست بر اساس طرح موجود پایهها و ساختار ضریح که ترکیبی از کار آهنگری و نجاری است توسط واحدهای مربوطه در آستان قدس رضوی در نهایت استحکام انجام گرفت و ساختاری مرکب از آهن و فولاد و چوب گردو برای نصب روکشها و پوشش طلا و نقره ساخته شد.

 

 نکته21

با آماده شدن طرح استاد فرشچیان کار قلمزنی و زرگری و به عبارت دیگر اجرای طرح که اساس کار ساخت ضریح و صورت پذیری آنست از تاریخ 12/11/75 تحت نظارت عالیه هنری استاد فرشچیان شروع شد و از میان چند نفر از هنرمندان قلمزن همچنان توفیق کار قلمرنی ضریح مطهر، نصیب استاد خدادادزاده اصفهانی گردید.

 

نکته 22

پس از چهار سال با کار بی وقفه روزانه و بعضاً شبانه و همچنین با کار متوسط روزانه شش نفر در کمال ظرافت و امتیاز هنری و در نهایت صلابت و استحکام کار قلمزنی پایان یافت و ضریح برای حمل و نصب آماده گردید. از ویژگیهای ضریح مطهر جدید، ضخامت پوشش نقرهای آن است که حتی بعضاً به بیش از سه میلیمتر میرسد.

 

 نکته 23

عملیات اجرایی برچیده شدن ضریح پیشین و نصب پنجمین ضریح از شامگاه روز شنبه 21/10/79، پس از مراسم غبارروبی آغاز گردید، و با هماهنگی کامل نیروهای فنی - تخصصی مورد نیاز به طور متوسط روزانه هفتاد نفر در سازمانی منظم و منسجم با تقسیم کار و تعیین مسئولیت هر یک از بخشهای عملیاتی و مدیران مربوطه طبق جدول زمانبندی شده، تحت مدیریت جناب آقای مهندس مهدی عزیزیان، مدیر عامل سازمان عمران و توسعه حریم حرم امام رضا علیه السلام به مدت پنجاه روز جریان خود را طی نمود. کار بنای عشق و کعبه مقصود، و فراز آمدن معبد خورشید در فضایی معنوی و شورانگیز آغاز شد.

 

 نکته 24

 

محدوریت وقف به نصب بودن ضریح و عدم جواز شرعی انتقال آن از یک سو و از طرف دیگر، وجود موانع و مشکلات جدی فنی و معماری بر سر راه استحکام سازی پایههای نصب ضریح جدید موجب گردید تا پس از بررسی و مطالعات زیاد چاره کار به انتقال ضریح به قسمت زیرین حرم مطهر و نصب محاذی اطراف مضجع شریف دیده شود.

 

 نکته 25

از جمله اقدامات اساسی دیگری که همزمان با نصب ضریح مطهر صورت پذیرفت، بتون ریزی و کف سازی و مفروش نمودن کف حرم مطهر با سنگهای مرمر بسیار نفیس همراه با کانال کشی و برقراری سیستم تهویه و هوا دهی زمینی و دیواری است، و نیز مرمت آیینه کاریها و کاشیکاریها و کتیبههای روضه منوره از جمله دیگر اقداماتی بود که در جریان عملیات نصب ضریح به آن مبادرت شد.

 

نکته 26

سنگ پلاک پیشین مضجع، که مرکب از 12 قطعه سنگ بود برداشته شده، به موزه مرکزی آستان قدس رضوی انتقال یافت، و به جای آن سنگ نفیس مرمر یکپارچه به طول 20/2 و عرض 10/1 و ارتفاع 90 سانت که در نهایت جلا و صفا و زیبایی حجاری شده بود نصب گردید.

 

 نکته 27

در اطراف ضریح مطهر به نشانه چهارده معصوم چهارده دهانه به شکل محراب طراحی و اجرا شده است. سیر نقشها و جهت قوسهای آن یکدیگر را همراهی و تکمیل کرده، و مدار یگانه آنها که نهایتاً به مرکز و نقطه واحدی میرسد، تداعی کننده اصل اصیل عرفانی مشاهده وحدت در کثرت و کثرت در وحدت میباشد، و نیز وحدانیت ذات باریتعالی و قائمیت و بازگشت پذیری کائنات و ممکنات را به او متجلی میسازد.

 

 نکته 28

در هشت لچکی چهار گوش ضریح مطهر، به سبک هنر اصیل ایرانی، از گل آفتابگردان که نمادی از شمس الشموس که یکی از القاب امام رضا علیه السلام است نقشهایی تعبیه شده است. در اطراف ضریح مقدس گلهایی پنج و هشت برگی به نشانه خمسه طیبه و هشتمین امام طراحی و اجرا شده است.

 

نکته 29

دو سوره مبارکه «یس» و «هل اتی»، در بالای ضریح مطهر به صورت کتیبه دور تا دور ضریح نوشته شده است. طول کتیبه بالایی یعنی سوره مبارکه «یس» دارای 66/17 و عرض 18 سانتیمتر و طول کتیبه «هل اتی» 76/16 و عرض آن 14 سانت میباشد، هر دو کتیبه و دیگر خطوط بیرونی و داخلی ضریح مطهر که مشتمل بر آیاتی از کلام الله مجید و اسمای حسنی الهی و نامهای حجج خداوندی است، در کمال قوت و استحکام توسط خوشنویس نامی جناب آقای موحد نوشته شده است.

 

نکته30

برای اولین بار پوشش داخلی ضریح مطهر، سقف و دیوارهای آن با نقش و نگارها و کتابت اسماء الهی، با خاتمکاری یه طرز بسیار بدیع و زیبا تزیین یافته است. طراحی نقوش داخل ضریح مطهر، توسط استاد فرشچیان انجام یافته، و اجرا و یا خاتمکاری توسط استاد هنرمند کشتی آرای شیرازی و همکارانشان صورت پذیرفته است.

 

نکته31

ضریح مطهر جدید حدود 12 تن وزن داشته، ضخامت پوشش نقرهای و طلایی آن و اتصال روکشهای بدون پیچ یکی از ویژگیهای این ضریح است. طول ضریح 78/4 و عرض آن 37/3 و ارتفاع آن با محاسبه سنگ پایه 96/3 متر میباشد.

 

 نکته32

حرم مطهر مجموعهای است تقریباً مدور، که مرکز آن مضجع منور امام ابوالحسن الرضا علیه السلام قرار دارد. همچنین حرم مطهر که گنبد درخشان و طلایی برفراز آن قرار دارد، تقریباً در مرکز بناهای آستان مقدس واقع شده، و از نقطه نظر معماری و هنری بسیار بدیع و استوار، و زیبا و دل انگیز است.

 

 نکته33

سالانه در این حرم مطهر بیش از 700 هزار مُهر نماز مورد استفاده و جایگزین مُهرهای شکسته و کثیف میشود.

 

 نکته34

نامهای حرم مقدس امام رضا علیه السلام به ترتیب ذیل میباشد:

 

آستان ملائک پاسبان - ارض اقدس - بقعة مبارکه - حرم مطهر - روضة رضویه - روضة مقدسه - روضة منوره - عتبة عالیه - قبلة هفتم - کعبة آمال - مرقد ملکوتی - مرقد منور - مضجع شریف - معین الضعفاء.

 

 نکته 35

سقف حرم دارای دو پوشش است، پوشش اول: که از زیر مشهود است، به صورت مقعر و مقرنس بوده، ارتفاع آن از سطح حرم تا نقطه پایانی سقف 80/18 متر میباشد، و پوشش دوم: همان لایه خارجی گنبد مطلی است.

 

نکته 36

حرم مطهر تقریباً به شکل مربع بوده، و مساحت آن پس از توسعهیی که پس از انقلاب اسلامی انجام شد، به 139 متر مربع بالغ شده است، سطح حرم با سنگ مرمر مفروش گردیده، و تمام ازاره دور حرم با کاشیهای ممتاز و ظریف چینی مانند، با رنگهای بسیار دلپذیر، مشهور به کاشیهای سنجری مزین شده است، بر روی این کاشیها آیات قرآن و احادیث معصومین علیهم السلام با خط رقاع و ثلث، همراه با نقشهای اسلیمی نوشته و تزئین یافته است.

 

 نکته 37

از طریق چهار صفه یا ممر حرم مطهر، با رواقهای اطراف اتصال یافته، و زائرین از طریق آنها حضور حضرت تشرف حاصل مینمایند. پیش از این، در ضلع جنوبی حرم مطهر (پیش روی مبارک)، دو محراب بسیار نفیس و ممتاز از جنس کاشی چینی نصب بوده، که پس از توسعه به لحاظ قدمت و نفاست، به موزه آستان قدس منتقل شده است.

 

 نکته 38

حرم مطهر در اوایل قرن ششم یعنی دوران سلطان سنجر سلجوقی، با کاشیهای بسیار نفیس تزیین یافته، و وجود تاریخ 612 هجری قمری، که بیانگر دوران سلطنت سلطان محمد خوارزمشاه میباشد، گویای اقدامات و فعالیتهایی است، که در این زمان، در زمینه توسعه و مرمت ابنیه حرم مطهر انجام یافته است.

 

نکته 39

حرم پاک امام، اضافه بر جلال معنوی و جذبه روحانی، و زیبایی و شکوه معماری، مزین به برخی از نفایس و مآثر ارزشمند است، تعدادی از هدایای بزرگان و حکمرانان گذشته، در قابهایی تعبیه شده، در مکانهایی از حرم مطهر، در برابر دید زائران قرار دارد. این جواهرات و نفایس که در هشت قاب چیده شده، شامل 104 قلم اشیای مختلف است. قدیمیترین آنها سلیمانیههایی است، با دور نقره، مربوط به 550 سال قبل، و دیگر شمشیری جواهر نشان و خنجر الماس نشان، و مروارید و تسبیح و انگشترهایی از الماس و برلیان درشت.

 

 نکته40

گنبد حرم از آجر ساخته شده، و سپس روی آن را با الواح مسی، که روکشی از طلا دارد پوشاندهاند، تذهیب این گنبد برای آخرین بار در سال 1010 تا 1016، در زمان شاه عباس صورت گرفته، و به طوری که از گفتههای محققان بر میآید، رویه و سطح این گنبد پیش از آن کاشیکاری بوده است.